Penhalonga

Partindo de Missika para Penhalonga, na fronteira com Zimbabwe. 

Penhalonga é uma região montanhosa na fronteira de ambos os lados. Iremos a Penhalonga do lado Moçambicano. 

Ainda no terreno do Lodge, nesta estrada de terra batida, vejo uma girafa ao longo do caminho; grito: Peter uma zebra, não uma girafa. Ele para, dá uma marcha rê e la está ela, linda e majestosa entre as àrvores, tranquilamente a nos observar. Agradecida e feliz seguimos viagem, ao encontro de novas aventuras em Penhalonga.

Fizemos uma parada em Manica, no centro para algumas comprinhas. Em Penhalonga temos onde nos hospedar, uma quinta na montanha,  mas temos que cuidar de nossa alimentação e cozinhar. 

Em Manica éramos bem observados e com certa curiosidade; acredito que fôssemos os únicos brancos ali naquele momento. Andamos pelo centro, fomos ao mercado a procura de legumes e frutas. Ja estamos habituados na cidade da Beira, mas aqui é diferente, há uma outra esfera.

A partir do mercado, pegamos a saida para uma estrada batida, terra vermelha, subindo o morro, estrada esta que nos levará até o destino final. A beira da estrada vende-se ainda de tudo o que você puder imaginar. Cana e amendoim, arroz , farinha, utensilios domésticos, e muito mais. Primeiramente uma boa subida, cheia de valetas e a poeira sem tamanho. Depois uma grande parte plana, de terra bem batida, mas aos poucos isto muda e novamente temos uma estrada bastante ruim. De vez em quando vê-se umas cabanas, ou até mesmo uma vila muito pequena, escola primária, ao longo do caminho, na estrada encontramos pequenos grupos de crianças indo ou voltando da escola. Quanto mais próximos do destino mais problemática se torna a estrada. 

Chegamos a entrada para a Quinta, mas ainda  não é o  destino final. A estradinha agora segue por dentro da mata e algumas vezes a beira do abismo e aqui só cabe um carro.  A vista deste ponto é um espetáculo; ao longe montanhas e montanhas, vales e mais montanhas. 

Dal/Vale Penhalonga

A quinta oferece umas cabanas simples espalhadas pelo terreno; diversas trilhas e possui uma cachoeira. Abaixo, na ribanceira bem próximo a minha cabana, tem um riacho; acredito que dormirei super bem esta noite ao som da água corrente. 

O jantar eu mesma preparei no fogão à lenha; minha primeira vez e agora aguardando o latão de água aquecer para o banho.

Nikolau trouxe lenha e me fez o fogo. Ele será nosso guia nas trilhas.

Amanhã iremos até a cachoeira.

Não precisamos muito para ser feliz.

Penhalonga

Vanochtend zijn we vertrokken uit de Lodge in Missika richting Penhalonga, bij de grens met Zimbabwe. Penhalonga is een streek  dat verstrekt zich zowel aan de kant van Mozambique als van Zimbabwe.

Nog steeds in het land van de Lodge, rijdend op de onverharde, wat zie ik daar langs de weg. Stop Peter een zebra, nee een giraf! Ik was zo blij en opgewonden dat ik de naam van het beest niet kon vinden in mijn hoofd. Wat een cadeautje! Een volwassene, gigantisch en imposant tussen de struiken en bomen langs de weg. Ze bleef gewoon kijken naar ons, zelfs toen we achteruit reden om te kunnen fotograferen.

Met een voldaan gevoel van blijdschap en dankbaarheid reden we weg richting de snelweg, door naar het volgende aventuur. Penhalonga. Een stop in Manica centrum om wat inkoop te doen, want in Penhalonga zitten we in de berg, in een quinta waar geen restaurant is; we moeten zelf koken. Dit al was een belevennis, want ik zag geen enkel blanc rondlopen en we werden best wel erg bekeken. Even in de markt lopen op zoek naar groente en fruit, ongelooflijk is dat, zelfs nadat ik in Beira gewend ben geraakt; hier is iets anders. Er hang een ander sfeer.

Vanaf Manica centrum nemen we de afslag richting de bergen, onverharde weg, soms erg slecht en omhoog. Langs de weg zien we dat er nog van alles te koop is, langzamerhand komen we uit de drukte en raken we steeds meer op verlaten gebied, leeg, vol stof, binnenland zal ik maar zeggen; zo nu een dan zien we een gehucht of een of twee hutjes, een kleine aantal motorrijders en kleine groepen kinderen de van school of na school lopen. Dan krijgen we een gedeelte van beste goede weg, rode onverharde weg nog steeds, dan wordt het weer slecht wegdek, nu zijn we erg hoog. Dan komen we op de ingang van de Quinta, maar dan zijn we er nog niet. De weg is nu smaal, past alleen een auto, soms rijden we langs een ravijn, soms tussen de bomen; prachtig.  Het uitzicht is geweldig! In de verte zien we alleen bergen en dalen, bomen en nog bomen. 

Quinta da fronteira heeft wat huisjes verspreidt over het land, er is een waterval op het terrein en er loopt een beekje erdoorheen. Ik zit in front mijn huisje en hoor het water lopen tegen de rotsen en ik krijg een gevoel van rust en het idee dat ik heel erg goed ga slapen vannacht. 

Inmiddels heb ik ons maaltijd al voorbereid op het  “fogão a lenha” en wacht dat het grote tonwater warm is zodat ik kan gaan douchen. 

Morgen ochtend gaan we naar de waterval.

Wat kan het leven zo mooi en eenvoudig zijn.

Missika

De wandeling van vanochtend is iets later gestart dan gedacht, maar dat geeft niets, we zijn vrij. We moesten namelijk met een gids doen. Rond 11 uur vetrokken we met het idee dat we rond 1,5 uur onderweg zouden zijn en eventueel wat giraffen en zebra’s konden zien.

Niet dat we het verwacht hebben maar ja hoor, eenmaal op de top van de berg zagen we een plateau beneden en daar bevonden zich 3 giraffen. De vraag was alleen of ze er nog zouden staan als we later beneden zouden arriveren. 

We hebben de route een beetje afgesneden om de bergtop te bereiken. Onderweg best veel sporen van de animaals, o.a. van giraffen en stekel-varken. Eenmaal boven hadden we zelfs Wi-Fi en telefoon bereik; wat een luxe. 

Het uitzicht over de rivieren, de dal en de bergen inclusief de bergen die verder weg staan bij de grens met Zimbabwe is fenomenaal. Rechts van ons in de dal ligt het Dorpje Missika.

De weg naar beneden was iets korter dan de weg erop maar bestond uit rotsen. Langzaam lopend kwam we op het plateau waarop de giraffen stonden. De twee kleine lagen te slapen maar zodra we in de buurt kwamen stonden ze op en keken ze erg nieuwsgierig en bezorgd onze kant op. Nadat we foto’s hadden gemaakt gingen we verder op de smalle pad terug naar de Lodge. Onderweg heb ik nog een bok weg zien rennen omdat hij ons opgemerkt had. De missie is meer dan geslaagd!

Nu is het tijd voor een duik in het zwembad terwijl we wachten op de lunch. Verder is er niets meer te doen behalve zitten kijken naar de rivier en de bergen aan de overkant, waar het licht van de ondergaande zon langzaam uitdooft. 

Het is zo aangenaam stil.

A partida para a trilha acabou sendo um pouco mais tarde do que gostaríamos. Não é aconselhável fazer esta trilha sem guia, mesmo sendo a mais simples. Finalmente saimos por volta das 11 hs; pegamos um atalho para chegar ao topo da montanha, também devido a temperatura. Ao longo do caminho muitos rastros e sinais das girafas e porco-espinho. A subida era a pique, sobre rochas mas no topo a vista era magnifica. Vista sobre o encontro de dois rios, do vale e das montanhas proximas e também das mais distantes, já na fronteira com Zimbabwe. 

A beleza natural é de tirar o fôlego. Fizemos uma pausa ai no topo. Um grande luxo foi termos wi-fi e rede telefônica. 

Lá do topo, podíamos ver o vilarejo Missika a nossa direita e logo abaixo, uma plataforma onde se encontravam 3 girafas. A questão era se ainda se encontrariam lá quando chegassemos.

A descida até a planície era mais curta que a subida porem era íngrime e sobre pedras. Ao nos aproximarmos da planície onde havíamos visto as girafas nos realizamos de que ainda estavam no mesmo local. Silenciosamente fomos nos aproximando; os dois filhotes que dormiam logo se levantaram e juntamente com a mãe nos observavam, com um misto de curiosidade e preocupação.  Fotografei e retomamos a trilha estreita pela mata de volta ao nosso Lodge. Mesmo nesta parte mais baixa ainda tivemos o deslumbre do rio, aquele azul cristalino. A a vista é simplesmente deslumbrante; parei para observar e respirar toda aquela beleza, o que fez com que um bok que estava bem próximo, ao perceber que paramos, desconfiado corresse bosque adentro.

Vi mais do que esperava; além das girafas ainda vi um bok.

Nada me resta alem de dar um mergulho na piscina enquanto espero pelo almoço. Agora, já no final da tarde sentar-me a observar o rio e as montanhas na outra margem, onde a luz do sol que se põe devagar desaparece. 

Um Paraiso silencioso.

Chimoio

Decidimos fazer uma pequena viagem ao interior.  Descobrimos um lodge numa região montanhosa próxima a Chimoio, a beira do rio Lázaro. O local é lindo somente os chalés deixam muito a desejar levando-se em conta o preço e por ser gerido por sul-africanos. O criado-mudo e a cômoda estão a ponto de se desfazer a qualquer momento; a cortinaa da ducha nunca foi lavada.   Necessitam de uma grande manutenção. 

Há algumas pequenas trilhas na região, as quais ainda iremos explorar nos próximos dias, no rio se pode andar de caiaque; com cuidado pois é um habitate de “crocodilos”.  Da Beira até este destino nos custou 4,5 hs. De Inchope pra cá a paisagem começa a mudar, ficar mais verde e montanhosa, o que significa que esfria mais à noite.

Os ultimos 30minutos de viagem foi feito entre os vilarejos, estradinha de terra batida vermelha, mal cabe um carro mas com uma vista maravilhosa.

Neste momento sentados a beira-rio tomando um drink enquanto aguardamos pelo jantar; no meu caso será peixe deste mesmo rio grelhado na brasa com legumes. 

A noite caiu, um gato preto dá sua primeira volta norturna e bebe água da piscina. Fora isso nada acontece mas ouço ao fundo os grilos e um sapo. O que mais voçê deseja?

Chimoio 

We hebben besloten om een paar dagen naar het binnenland te vertrekken. Er is een Lodge in de buurt van Chimoio, waar je kleine wandelingen kunt doen. De locatie is prachtig, ligt aan de rivier Lázaro maar de chalés zijn toe aan renovatie. De meubels vallen zowat uit elkaar, het douchegordijn is nooit gewassen. Aangezien de prijs en dat het management is Zuid-Afrikaan vinden we het enorm tegenvallen.

Er zijn hier wat kleine wandelroutes en dat willen we de komende dagen gaan lopen.

Je kunt in de rivier kanovaren maar voorzichtigheid is gebonden, het zit vol krokodillen.

Van Beira tot onze bestemming heeft 4,5 geduurd. Na Inchope is het landschap gaan veranderen, meer groen en heuvelachtig, vanaf hier na de grens met Zimbabwe zijn er een aantal bergen; dat betekent dat er s’ avonds wat koeler is.

De laatste 30minuten van de reis is door dorpjes heen rijden op een onverharde weg waar waar amper een auto kan rijden, maar het uitzicht is fantastisch.

Nu zitten we aan de oever van de rivier met een drankje, wachtend op ons diner. In mijn gevaal wordt het gegrilde vis van dezelfde rivier met groenten.

De avond is gevallen, een zwarte poes doet zijn ronde en drinkt wat water uit het zwembad. Voor de rest is er vrij weinig aan de hand maar op de achtergrond hoor ik krekels en een kikker. Wat wil je nog meer?

Beira em luto

A cidade da Beira teve grandes perdas e desafios no ano passado e este ano de 2021 devido aos ciclones que nos tem atingido. Dia 22 de fevereiro de 2021, Beira despertou, mas triste, ao tomar conhecimento do falecimento do Presidente (Prefeito) Daviz Simango. Embora o sol brilhe Beira está nas sombras. A perda deste grande homem nos atinge profundamente.  Sei que a perda é grande, ele é um grande homem. A cidade está de luto, o povo e eu também estou, nem tenho palavras.

Espero que sua dedicação e planos para a cidade da Beira sejam concluídos em sua memória.

Descanse em paz Daviz Simango.

Beira in rouw

Beira had vorige jaar en dit jaar zoveel verlies moeten lijden en zoveel uitdagingen moeten doorstaan vanwege de cyclonen. Op 22/2/2021 is Beira ontwaakt met nog een groter verlies, de burgemeester Davis Simango is overleden. De zon schijnt maar de Stad is onder een donkere wolk. Het verlies is groot en het raakt ons alle. De stad is in rouw, het volk en ik ook, ik heb er geen woorden voor.

Ik hoop dat zijn wensen en plannen voor de stad worden geconcludeerde in zijn memorie.

Rust in vrede Daviz Simango.

Cyclone Eloise

Hoje as 10:25 e a ventania ainda era presente mas o pior já havia passado Eu ainda estava meio que adormecida, nem sei descrever bem, após esta longa noite em claro. Eloise veio com vontade, rajadas de vento e pancadas de chuvas fortes com variações de velocidade; media de 130 km p/hora e rajadas de vento até 150 km p/hora. Eloise foi mais leve que Idai, mas também não muito; talvez por termos Idai gravado nas células e na memória.

Pessoalmente acho que a experiência aqui com Idai e Eloise, a sensação foi a mesma, embora o estrago feito por ambos sejam diferentes. 

Na segunda parte, me pareceu até mais forte que a primeira fase, talvez devido ao cansaço. As portas das salas de jantar e estar sofreram muito mais com Eloise de que com Idai; elas se abriam e eu lutando contra o vento para fechâ-las. Desta vez entrou muita água em casa, durante a segunda fase do ciclone.  

O vento era tão forte, assoviava, ouvia-se chapas de metal e outros materiais voando, sons desconhecidos. Nós assutávamos tentando decifrar que son era aquele, era nosso teto? Que barulho é esse? Idai esteve bem presente, querendo ou não. Eu não consegui dormir. Me deitei várias vezes entre as inspeções e a arrastação de móveis de lugar, mas dormir não consegui.

Olhando pra rua, na frente da casa pela manhã, me faz lembrar do dia seguinte após Idai; o estrago me parece grande, de forma geral. Mesmo que as àrvores estejam de pé, perderam muitos galhos e folhas; algumas só sobrou tronco e galhos.

Fizemos uma volta pela cidade, por voltadas 13hs; fomos também verificar os estragos na Prefeitura. Ao longo do caminho muitos cabos e postes elétricos danificados, out-doors, tetos, àrvores caídas e destruidas, inclusive alagamento, pois choveu muito. Neste momento a chuva cessou mas a previsão ainda é de chuva. 

Praia Nova, o bairro dos pescadores a beira-mar e próximo ao centro, por incrível que pareça ainda está lá.

Dados oficiais ainda nāo tenho, aqui é meu relato imediato após o ocorrido, visto em minhas proximidades e algumas pequenas informações recebidas de conhecidos. 

O povo Moçambicano é resiliente. Muitos nas ruas recolhendo areia nas estradas para uso próprio ou revenda’ usam em cima da lama. Beira tem vida nas ruas mesmo neste dia de hoje.
A Prefeitura tem muito trabalho a fazer.

Eloise

Vanochtend, 10:25 zaterdag 23/1/2021, de wind was er nog maar het slechtste was al voorbij. We zijn erdoorheen, wat een nacht. Ik voel me verdoofd, vreemd, misschien door gebrek aan slaap. 

#Eloise is aan land gekomen met een windsnelheid van 130 km p/ uur en met windstoten tot 150 km p/uur; dat was gevoelsmatig even erg als bij Idai, naar mijn mening, misschien omdat Idai nog vers in ons geheugen ligt. 

De schade is anders bij Eloise dan bij Idai, maar toch is er veel schade.

Ik vond de tweede fase – nadat het oog van cycloon gepasseerd is en de wind draait – erg zwaar, mijn dubbele openslaande deuren naar de veranda’s werden opengedrukt door de wind, er kwam veel water binnen, dit was heel anders dan bij Idai. 

Het was heftig weer. We hoorden chapa’s (golfplaten) en andere dingen tekeergaan, onbekende geluiden, waarbij we ons afvroegen wat het was. Ik ben vaker gaan liggen tussen dweilen en meubels schuiven in, maar slapen… nope. Ik ben oververmoeid fysiek en mentaal.

Vanochtend, deed het uitzicht vanuit de veranda aan de voorkant, me denken aan Idai, met het verschil dat de bomen nu niet helemaal kaal zijn. Het gevoel van de kracht van natuur en het verlies en leiden van dit volk is voor mij hetzelfde. 

We reden rond in de stad om te fotograferen en de schade te documenteren. Een aantal bomen waren ongevallen of takken afgebroken, lantarenpalen lagen om, veel waterschade en water op bepaalde plekken, afgezien van de chapa’s die overal lagen.

Embaixo da areia é asfalto , avenida principal Onder het zand is er asfalt- hoofdweg

Dit is geen officieel bericht, wel mijn ervaring uit mijn omgeving. 

Nu is de regen gestopt maar er is nog veel regen voorspeld. 

De Mozambicanen zijn vroeg op straat, aan het opruimen en zand opscheppen voor eigen gebruik en/of te verkopen, ze leggen het over de modder om droge voeten te houden.

Er is veel puin om op te ruimen door de Gemeente.
Velen zitten ook zonder dak, met voeten in het water. Als het lang blijft regenen wordt het er ook niet beter van.

Chalane: dia seguinte

Ontem, após um longo dia na estrada, já em nosso local de destino, primeiramente me sentei e escrevi sobre o dia 30 de dezembro. Estou meio frustrada, pois perdi todo meu texto ja editado, pfff. 

Na manhã do dia 30 de Dezembro, avaliamos a situação geral dos estragos ocorridos e mesmo estando meio perdidos, pois as lembranças do idai estão ainda presentes na memória;  constatamos que foi mais leve do que imaginávamos que poderia vir a ser.

Não houve mortos, algun acidentes com ferimentos leves nos bairros onde as moradias são mais frágeis. Um pequeno número de residências que perderam partes de seu teto, alguns bairros sem energia elétrica, isto em comparação aos danos causados por Idai. Evacuação foi efetuada em alguns bairros, incluindo Praia Nova onde vivem muitos pescadores. Algumas árvores foram derrubadas mas sem causar grandes problemas.

Nossa casa aguentou firme; os preparos feitos deram frutos. Agradecidos e aliviados estamos e inclusive mais preparados para enfrentar algo assim. 

Naquela noite decidimos que poderíamos ainda ter nossos dias de férias e pegar a estrada na manha seguinte, com destino a Vilankulos 515 km ao sul de Mozambique. Saindo da cidade observamos que a população tomou precauções, seguiram bem as intruções de segurança e prevenções emitidas pelo atual Prefeito Dave Simango. 
Quanto mais nos afastávamos da cidade da beira maiores eram os estragos, árvores, tetos e etc. Mesmo em Imchope, que fica por volta de 140km de Beira os estragos eram visíveis. Nos morros via-se até mesmo cabanas com teto de sapé que sofreram danos, na entrada da cidade, tetos caidos e faltando as chapas, as barracas ao longo da avenida quase todas ao chão. Paramos e conversamos com alguns locais e o fato é que eles imaginavam que fosse ser somente na Beira; ingenuidade. Não se prepararam  imaginando que fosse tempestade de verão como de costume.

hetzelfde boomstraatje na Chalane- mesma rua depois de Chalane
hetzelfde boomstraatje na Idai -mesma rua depois de Idai

Inchope fica no cruzamento das estradas N6 (oeste/leste) e N1(norte/Sul). Aqui seguimos em direção sul e os rastros da  Chalane continuavam. De Inchope até Muxungue (por volta de 160km adiante) e arredores via-se as pequenas plantações de milho, ja grandinhos, deitados ao chão, àrvores caidas na estrada, estragos nos tetos. 

A viagem correu bem sem muitos empecilhos, fora os postos da Policia Militar que te fazem parar sem necessidade alguma, chuva em algumas partes do trajeto e os buracos na estrada que está pior devido às chuvas já caídas. 

Chegamos pouco antes das 18hs em nosso destino e agora é só relaxar relativando estes acontecimentos todos e festejar a vida esperando por um ano melhor.

Vilankulos é para mimum pedacinho do paraíso e aqui consigo recarregar-me e relaxar, curtindo as coisas boas que a vida nos oferece.

Dag na Chalane

Eerst wil ik even vermelden dat ik gisterenavond, na een lange reis ben gaan zitten om dit te schrijven en vervolgens alles ben kwijtgeraakt;  nadat de hele tekst al was gecontroleerd. Pfff.

In de ochtend van 30 December viel het best mee als we het vergelijken met Idai.  Chalene was niet zo sterk en bracht niet zoveel schade.  De bevolking heeft veel geleden door Idai, velen zijn nog niet hersteld ervan, sommigen hebben nog geen goed dak, ze improviseren.

Na Chalane waren er geen doden, sommige ongevallen met kleine verwondingen in de perifere wijken waar huizen kwetsbaarder zijn. Een klein aantal woningen verloren delen van het dak, vrij bescheiden in vergelijking met  de schade veroorzaakt door Idai. Er werden shelterplekken aangeboden voor mensen die in risico gebieden woonden,  onder andere in Praia Nova aan de kust waar veel vissers wonen.  Sommige bomen zijn gevallen, maar zonder  grote problemen te veroorzaken en de elektriciteit viel weg in een kleine deel van de stad.

Ons huis hield stand; de voorbereidingen droegen daartoe bij. Dankbaar en opgelucht zijn we ook omdat we beter voorbereid waren om een dergelijke storm te doorstaan.  

De avond na de storm  hebben  we besloten  om toch op vakantie te gaan en we vertrokken de volgende ochtend. Bij het verlaten van de stad  merkten we op dat velen voorzorgsmaatregelen hadden genomen en de preventieve adviezen van burgemeester Daviz Simango hadden opgevolgd. Op de daken van vele huizen lagen bijvoorbeeld zandzakken.


Hoe verder we waren verwijderd van Beira, hoe groter de schade aan bomen, daken, etc. Zelfs in Inchope, dat is ongeveer 140km van Beira was de schade  zichtbaar. Tegen de heuvels aan konden we hutten zien met rieten daken die schade hadden opgelopen. Bij binnenkomst in de stad, zagen we daken waarvan de golfplaten waren afgewaaid, de marktkramen langs de straat waren veelal omgewaaid. We stopten en spraken met enkele mensen en het bleek dat ze dachten dat de storm niet tot Inchope zou reiken.  Ze hadden zich niet  voorbereid en aangenomen dat het een gebruikelijke zomerstorm zou zijn. 

Inchope ligt op de kruising  van de wegen N6(west/oost) en N1(noord/zuid).  Vanaf daar gingen we naar het zuiden waar sporen van tropische storm Chalane’s ook nog zichtbaar waren. Tussen Inchope en Muxungue (ongeveer 160 km naar het zuiden)  kon je in de omgeving  de liggende maïsplantages zien, een aantal omgevallen bomen op de weg en schade aan een aantal daken.    

De reis ging voorspoedig zonder veel obstakels, afgezien van de militaire posten – ter bescherming tegen aanvallen van de Militaire Junta Renamo – die je stoppen zonder enige noodzaak en dan om water vragen, regen in een deel van de route en een toenemend aantal gaten in de weg veroorzaakt door regenval.      

We  kwamen kort voor 18.00 uur aan op onze bestemming en vanaf dan is het relaxen de voorbije gebeurtenissen relativered, het leven vierend en hopend op een beter jaar.

Vilankulos is voor mij een stukje paradijs op aarde, hier kan ik opladen en ontspannen,  genieten van de goede dingen die het leven ons te bieden heeft.  

Storm Chalane

In de nacht van dinsdag op woensdag 30 December, komt de Tropische Storm Chalane aan land in Beira. De voorspelling op dit moment, vandaag 14 uur, is dat de Storm Chalane met een gemiddelde maximum van 120 km per uur Beira zal bereiken; wat niet wil zeggen dat dit snelheid niet weer veranderen kan. Daarnaast kunnen er windstoten met hogere snelheden zijn. 

Na veel te hebben besproken en overwogen, besloten we, ik en mijn partner, dat we niet kunnen afreizen. We hadden al een vakantie gepland voor het jaarswisseling in het zuiden van Mozambique en zouden vandaag vertrekken. 

We besloten toch te blijven want we weten dat we niet kunnen relaxen en dat we hier veel meer kunnen doen dan daarbuiten.  Misschien zal de burgemeester Simango en de stad ons nodig hebben. Peter voelt zich verantwoordelijk en wil blijven, ook om eventuele problemen aan het huis gelijk op te kunnen pakken. We weten niet hoe zwaar het wordt en hoe de stad eraan toe zal zijn. Misschien raken we weer geisoleerd zoals gebeurde bij Idai. Het is voor mij persoonlijk een zeer moeilijk beslissing, en voor mijn partner ook.  Drie dagen geleden wou ik hier absoluut niet blijven. De herinneringen aan de Cycloon Idai hebben ons ook niet echt geholpen. Als ik eraan denk wil ik hier snel weg. Maar zelfs ik heb een verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van de stad en haar bewoners, en ik weet dat we toch iets kunnen betekenen ook voor de Burgemeester; dat we ergens mee kunnen helpen nadat de Storm voorbij is. We kunnen niet op vakantie wetende dat de boel hier te keer gaat.

We hebben voorbereidingen getroffen om de Storm aan te kunnen, zo goed als mogelijk. Noodpakket aangemaakt, met water en voedsel en dergelijke.

Waarschijnlijk raken we geïsoleerd, zonder stroom en telefonie. God Bescherm ons!


Tempestade Chalane

Nesta madrugada de quarta-feira dia 30 de Dezembro estará chegando a cidade da Beira a tempestade Tropical Chalane. A previsão neste atual momento, terça-feira as 14hs ainda é de que a tempestade deverá atingir a cidade com a velocidade de aproximadamente 120km por hora no máximo; o que não significa que esta velocidade não possa ainda mudar. 

Depois de muita reflexão e análise das previsões, eu e meu esposo decidimos nestamanhã nao pegar a estrada. Nos tínhamos viagem marcada ao Sul de Moçambique para a passagem de Ano Novo. Porém decidimos ficar, visto que muita coisa poderá ocorrer, desde perda de teto a alagamento, falta de energia e quebra de contato com o resto do mundo por vias telefônicas, e etc. Nossa presença e senso de responsabilidade para com a cidade da Beira e o Prefeito Atual Dave Simango não nos permite decidir em sermos egoistas, ir de férias fugindo da situção difícil em que a cidade deverá enfrentar.

Eu confesso que há tres dias atrás minha resposta era outra; eu não queria estar aqui de forma nenhuma.

As lembranças que tenho do Idai não ajudam em nada. Eu disse, e acredito ainda que assim será; que não ficaria aqui caso venha um ciclone nivel2. Chalane ainda não é um ciclone, mas poderia vir a ser, embora a previsão de hoje ainda confirma Chalane como sendo tempestade muito forte. 

Nós preparamos o que poderíamos ter preparado para enfrentar a força da mãe natureza, estamos nos últimos preparativos. Comida e água o suficiente para um tempo; sabendo que podemos ficar muito tempo sem energia e isolados.

Oxalá nos proteja!

Urbanfood in Beira

Aangezien er niet veel gebeurt in Beira, normaliter, laat staan nu met de covid-maatregelingen, heb ik niet veel om erover te schrijven. Vandaar dat ik even wegbleef.

Vandaag moest ik even wat kleine inkoop doen en ben naar de stad gegaan met mijn vertrouwde Tuc-tuc driver. We gingen naar verschillende winkeltjes e tot slot een top bij de supermarket. In mijn hoofd nog de gedachte van: hoe maak ik de foto opdracht van vandaag? Ik dacht eerste om een foto van de kookpan van een verkopster in de stad, iemand die ik ken; maar al wekenlang vind ik haar niet op haar vaste verkooppunt. Al bijna thuis, zie ik ineens een maan aan het koken langs de weg bij het verkooppunt van vissers. Ik vraag Dino, tuc-tuc driver te stoppen want ik kan misschien mijn foto maken. 

Ten eerste, zodra de tuc-tuc stop komt een aantal mannen naar me toe want ze zien me als een potentiele klant. Ik vraag aan hen: wie is de kok? Waarop een van hen, achterin antwoordt, Ik ben de kok. Vervolgens vraag ik aan hem of ik een foto van zijn pannen mag maken, ik leg ook uit dat ik voor de fotocursus de foto wil. Hij stemt toe en terwijl ik naar de pannen toe loop beginnen ze te praten rondom ons; Laat ze geen foto maken. Niet doen. Blah blah blah. Ik blijf in gesprek met de kok, over zijn eten, terwijl ik Dino hoor praten met de anderen.  Ik schenk geen aandacht aan degene die er tegen zijn want ik weet waarom ze het doen. Een ander jong zegt waarom niet? Laat ze de foto maken en voegt er nog toe: mama maak ook van de vis, verwijzend naar een schaal vol met gefrituurde vissen, waarbij hij ook zegt je mag ook van mijn gezicht een foto maken, met een lach op zijn gezicht. Dat vind ik top. Hier ontstond een kort gesprek en dat is zo zinvol. De jongeman is met de kok op de foto en ook Dino maakt een pose om de sfeer te verbeteren. 

Aan het einde, wilden ze, bijna allemaal de foto’s zien. 

Eenmaal zittende in de tuc-tuc, vroeg ik aan Dino? Waarom wilden een aantal van hen verhinderen dat ik foto’ s maakte? Hij legde uit dat ze dachten dat ik vanuit een negatieve idee hun ellende wilde fotograferen. Dino had heel rustig uitgelegd waarom ik foto’s wilde nemen en dat ik vooral geen negatieve intenties had. 

Ze stonden er misschien met zeven/acht mannen en nog drie vrouwen. Er waren twee pannen op het vuur en een bakpan dat niet op de foto te zien is. Ze verkopen er vis en maken ter plekke hun lunch. Vandaag gefrituurde vis met tomatensaus en Chima* 

Hier wil ik nog iets toevoegen: Je kan hier geen foto’s maken zonder toestemming ervoor vragen en dat heeft ook met bijgeloof te maken.  Ik heb er zelf meegemaakt dat ik een foto van het geheel op de markt maakte en er kwamen mannen naar mijn toe en zeiden dat ik de foto moest verwijderen; ik moest hem laten zien dat ik geen foto van hem gemaakt had. Ze denken dat boze geesten in de camera’s zit. En als ze instemmen willen ze vaak gel ervoor hebben. 

Ik bedankte de kok en wenst hun alle een goede lunch, en weg en blij was ik met mijn foto.

*Chima is een soort polenta, gemaakt van witte maismeel.

Já que não acontece muita coisa aqui na cidade, normalmente, imagine agora com as  regras covid-19. Este é o motivo da falta de postagem. 

Hoje precisei fazer uma comprinhas e procurar umas coisas específicas na cidade. Sai para fazer estas coisas de tuc-tuc, com o Dino, um dos meus motoristas de confiança. Eu,já no caminho de voltando, pensando sobre como iria fazer minha fotografia do dia. Neste momento eu vejo alguém cozinhando esta a beira da rua, na calçada,  no ponto onde vende-se peixe; disse:, Dino, pare ali no peixe; tem alguem cozinhando e quero pedir para fazer uma foto. 

Mal o tuc-tuc parou e alguns logo vieram me oferecer peixe. Ao todo algo como de sete oito homens e tres mulheres. Eles estão ali a vender seus peixes e ali mesmo fazem almoço. Também é comum encontrar em alguns pontos na cidade as mulheres vendendo refeições e/ou petiscos, fritando ali na hora. Perguntei a eles quem de vocês é o cozinheiro? Um senhorzinho respondeu timidamente: sou eu senhora. Expliquei que faço um curso de fotografia e precisaria fotografar suas panelas; perguntei se me permitia. Ele sorriu mostrando os dentes, bem simpático. Caminhando até suas panelas no fogo já ouvia alguns dizerem: Não, não deixe fazer foto. Nao faça fotos. Alguns vieram até nós para de alguma forma impedir-me mas outros me defenderam, inclusive Dino logo começou a explicar que eu não tinha nenhuma má intenção; só queria fotografar as panelas. Havia um jovem que logo também intercedeu por mim dizendo : mãe, pode fazer a foto, pode fazer também do peixe ali, mostrando-me uma tijela cheia de peixe frito. Pode também fazer foto do meu rosto, disse isto sorrindo; que garoto simpático. Achei tudo o máximo e parabenizei-o por sua simpatia. 

pannen/panelas

Durante estes comentário mantive meu foco no cozinheiro e neste jovem, não dando muito ouvidos aos demais. 

No final, com as foto’s prontas alguns quizeram vê-las, fiz fotos do jovem e do Dino fazendo poses, aliviando assim o clima. 

Eu agradeci a todos e desejei-lhes um bom almoço; a esta altura a tensão já havia se dissipado; e la me fui feliz com minha foto.

Beach is nu toegankelijk / Liberaram a praia

We waren niet de enigen, zondagmiddag op het strand. Zondag is de dag dat men, normaliter, gaat uitwaaien, baden en/of chillen op het strand. Dit is het eerste weekeind nadat wat versoepeling van de regels is ingetreden. Barraca’s mogen weer open, sporten wel in kleine groepen, en het strand onder andere.

De winter is eindelijk voorbij, en de temperatuur begint op te lopen, en dat voelen we ’s nachts; het blijft warm. En dit is de lente pas. In feit kennen we hier in Mozambique twee seizoenen, de zomer(regentijd) en de winter.

We vinden het leuk om met de hond op het strand te wandelen. Zij vindt het ook geweldig, ondanks het feit dat ze toch nog bang is voor mensenmassa’s en erg alert blijft. 

Het was al na 13 uur, de zon stond hoog in de hemel, veel kinderen aan het spelen in de zee en veel mensen op het strand. We zijn daarna naar een van de weinigen barraca’s gegaaan die opens was. Alle tafeltjes waren leeg. We gingen zitten maar zij bleef erg opmerkzaam, niet relaxed; de staart tussen de benen. Na twintig minuten ging ze eindelijk gewoon liggen onder de stoel van Peter.

Voorlopig gebeurt er niet zoveel; Ik heb nog wat nodige reparaties in de speelzaal bij het Weeshuis, de deuren en ramen zijn nog steeds niet gerepareerd na #Idai. leef van het dak ga ik de kamer ook laten schilderen. Hier in huis zijn we ook nog steeds bezig geweest met nasleep van de #Cycoon; het dak is inmiddels al hersteld. (zie vorige blog). Nu nog wat verbeteringen in de tuin, gras aanleggen, de watertank is inmiddels in de grond gezet zodat er meer water in de tank komt; de waterdruk is laag in de wijk. Het is vertraagd, zoals gewoonlijk. Het vraagt om geduld. 

Langzamerhand begin ik weer de openmarkt te bezoeken, maar ik beperk mijn uitjes echt. Ik wil niet onnodig de stad en winkels in. 

We hebben nu een lang weekeind maar we gaan niet weg. Vliegen doen we ook niet, tenzij nodig.

Ik hoop dat we weer kunnen beginnen met Beachvolley; maar je komt dan toch erg dicht bij elkaar; ik heb nog wat bedenkingen erover. 

De jongeren hier leven gewoon door, zoals voorheen, net zoals in Nederland en vormen zo een grote bron van besmettingen.

Voorlopig gebeurt er niet zoveel, misschien een beetje saai. Ik heb gelukkig genoeg te doen. Ik denk dat ik nog een maand, minimaal bezig ben met de werkzaamheden in en rondom het huis/weeshuis. Daarnaast doe ik mijn meditaties en Boeddhistische praktijken, yoga, sport en wandelingen. Ik hoop te kunnen beginnen met les geven. En tot slot volg ik nog djembé-classes van Cacauchy, een Mozambikaan plus een online cursus in “Tummo” vanuit Tantrayana Boeddhisme van Tulku Lama Lobsang Rinpoche.

No domingo passado não éramos os únicos a caminhar pela praia. Domingo, é no geral o dia em que eles povoam a praia, caminhando, banhando e relaxando com a família. Este foi o primeiro domingo após o relaxamento nas regras de distanciamento social e controle do covid-19. Barraca’s abriram, sport em grupos pequenos e a praia está também liberada entre outros.

O inverno finalmente se foi e a temperatura começa a subir, notamos o aumento da temperatura, principalmente à noite; a temperatura já não cai. E isso por ser ainda primavera. Na verdade, em Moçambique conhecemos duas estações; verão (época das chuvas) e inverno.

Nos gostamos de caminhar na praia com Matuxi, nossa cachorra. Mesmo ela ainda tendo um pouco de medo, ela gosta muito de correr pela praia e rolar na areia. A caminhada começou já tarde, com a maré baixa, sol alto, a criançada brincando na água. Paramos em uma barraca para tomar algo, o local estava ainda bem vazio. Matuxi, ainda muito alerta, não estava nada tranquila; finalmente depois de uns vinte minutos ela relaxou e deitou-se sob a cadeira do Peter.

Por enquanto não acontece muita coisa aqui na cidade. Minha sorte é que algumas pequenas obras e consertos deverão ser feitos, tanto em casa como no orfanato; o que me ocupa.  Com o dinheiro que sobrou da doação para conserto do teto, depois do #Cyclone #Idai, vamosureparar portas e uma janela da sala de jogos e também pintar. Em casa ainda pequenos reparos, colocar grama em uma parte do quintal, fazer uma calçada. Ja colocamos um tanque para lavar roupa e enterramos o tanque de água para ver se enche mais fácilmente; a pressão da água aqui no bairro é muito fraca.
Também tenho minhas práticas do budismo e yoga, espero iniciar as aulas novamente. E além disso estou fazendo aulas de batuque/djembé com o Cacauchy e ainda faço um curso on-line com meu Lama Lobsang Rinpoche.

Devagarinho começo a fazer compras na feira livre, evito ao máximo o centro, lugares movimentados e as lojas.

Teremos um final de semana prolongado, mas não sairemos da cidade. Voar somente sendo necessário.
Espero iniciar aos domingos o Beachvolley mas estou um pouco receosa. Os jovens vivem como antes tornando-se assim uma fonte de transmissão e/ou contaminação, pois não respeitam o distanciamento social, e muitos dos jogadores estão ai na faixa etária de 25 a 35 anos.

Vrij leven/ Vida livre

We zijn nu al langer dan een week uit de quarantaine. We zijn bezig gewest met het repareren van het plafond en het schilderen van het huis, binnen. We zijn ook gelijk uit eten gegaan met Irene en David in het Portugese restaurant; zo beginnen we langzamerhand met onze normale leven binnen de nieuwe situatie “social distancing” en covid-19.
Maandag, 7 september was een vrije dag, de dag van de Overwining. De dag dat de Overeenkomst van Lusaka werd getekend, na 10 jaar oorlog. 
Desondanks het feit dat het een vrije dag was hadden we mannen aan het werken in ons huis. Het gipsplafond moest hersteld worden, er zat een gigantisch gat erin door de zware regen van vorige december/januari. Blijkbaar was het dak niet goed gemaakt na #Idai.

Intussen is het plafond gerepareerd en het schilderwerk is af.  

ervoor/antes

Als ik op stap ben kijk ik of men aan de regels houden, zeker in winkels. Ik hoorde dat er zijn winkeliers die het beter doen dan anderen. Ze moeten in ieder geval je temperatuur meten als je binnen wilt komen. 

Mijn ervaring, in het weekeind was dat men gewoon op elkaar aan de rij staan bij de kassa, al staat er een gigantisch bord met de tekst: ‘Houd afstand, het virus is echt’.

In bepaalde winkels vind ik dat ze het aantal klanten moeten beperken, maar ja, wie ben ik.

Ik probeer zoveel mogelijk bij de market te halen en de supermarkt en winkeltjes zoveel mogelijk te vermijden, maar soms kom je er niet onderuit. 

Vorige week, ging Peter en ik even wandelen en hebben we Matuxi, onze hond meegenomen. We hebben haar gekregen via vrienden, want de eigenaar heeft Mozambique verlaten. We wilden proberen met haar naar het strand te gaan. Het ging boven verwachtingen goed. Ze liep wel erg dichterbij, bijna verstrengeld tussen onze benen, maar het lukte, we deden het vrij relax ook. Op het strand, die leeg was, hebben we haar losgemaakt en ze genoot ervan. Ze rende achter mij aan en toch bleef ze in onze buurt. Rollenbollen in het zand en zo blij was ze. 

Op de weg terug was ze geïnteresseerd in een kindje en twee puppy’s maar ik vond het teveel worden, en liepen we terug naar huis. 

Als ik haar naam roep en in mijn handen klap komt ze zodat ik ze kan aaien en de riem omdoe; dat vind ik al fantastisch. 

Ze is nog niet geweend aan de bewakers. Deze week blafte ze naar een van hen. In haar vorige huis beet ze de bewaker van de buren want hij kwam in haar terrein. 

Ze is nu veel relax en gewend aan mij en Peter. Ze kwispelt met haar start en kom als ik ze roep. Ik realiseer me dat ze ons het contact geeft die we missen met mensen in deze nieuwe omstandigheden, want ze is afhankelijk van ons en bovendien lief.

Vanmiddag hebben we een wandeling op het strand met haar gemaakt, en zijn we zelfs bij Café Biques gaan zitten en het ging. Ze doet het erg goed.

Houd afstand en take care!

Vida livre

Já saimos da quarentena há mais de uma semana. Estivemos ocupados nesta última semana com o conserto do teto de gesso e a pintura da casa.  Já no sábado passado saimos para jantar fora com Irene e David no restaurant Portugues e assim, aos poucos, nossa vida começa a se normalizar dentro do possível neste quadro de distanciamento devido ao covid-19. 
Maandag, dia 7 de setembro foi feriado em Mozambique, dia da vitória. Dia em que foi assinado o Acordo de Lusaka em 10 -09-1974, após 10 anos de guerra.

O teto falso de gesso veio abaixo e já foi reparado; a casa, por dentro também  foi pintada. Quando saio por ai observo se o povo respeita a lei de distanciamento pelas ruas e principalmente nas lojas. Alguns sim, mas nas lojas, imaginem, é um tumulto.

No sábado entrei em uma lojinha de utilidades domésticas de um chines, uma bem grandinha, mesmo tendo uma placa imensa próximo ao caixa dizendo: mantenham a distância, o virus é real, o povo estava coladinho na fila (ali faltou acompanhamento de um funcionário para se fazer cumprir o regulamento).

Devo dizer que os comerciantes (nos poucos onde entrei) fazem o papel deles até que bem. Na entrada o guarda mede sua temperatura. Eu acho que deveriam limitar a quantidade de clientes a entrar no recinto. Segundo Irene Berger alguns o fazem mas o controle em manter a distância é bem complicado. 

Eu farei minhas compras no mercado livre como sempre, limitando a ida ao supermercado, mas nem sempre é possível.

Apesar de sido feriado tinhamos alguns trabalhadores aqui em casa, consertando o teto das salas de jantar e estar. Eu e Peter escapamos com Matuxi, nossa cachorra; fomos dar uma caminhada. Matuxi ficou sem casa, pois o dono voltou para Portugal; nos a adotamos. Estamos tentando acostumá-la a sair na rua de coleira.  Aos poucos, Peter já deu duas voltas no quarteirão com ela, e ontem fomos audaciosos, fomos até a praia. A audácia nos trouxe frutos, tudo correu muito bem, acima das expectativas. A soltamos a beira-mar e ela corria e se divertiu, rolou na areia e sempre voltava pra ficar perto de nós. Podemos dizer que foi um sucesso. 

ernaa/depois

Ela ainda não se acostumou aos dois guardas. Na noite passada ela ladrou para um deles. 
Nós ouvimos que na antiga casa ela mordeu a perna do guarda dos vizinhos pois ele entrou em seu terreno; ela não deu moleza.

Matuxi já está bem mais relaxada, amigável e até feliz. Já vive abanando o rabo. 

Ontem me dei conta de que Matuxi nos auxilia neste momento difícil. Temos que cuidar dela e isto nos ocupa e nos dá o contato social que perdemos em outra parte. 

Hoje, fomos com Matuxi caminhar na praia, inclusive passamos no café Biques e ela nos seguiu sem coleira, depois a colocamos na coleira e ela ficou bem. Ela já confia em nós.

Boa semana pessoal e cuidem-se!