Blijheid

De eerste keer dat ik er in het Weeshuis was, om kennis te maken, waren een aantal kinderen aan het spelen op het plein, het waren kinderen van rond de 5/10 jaar.  Ze waren aan het zingen en gingen ons zingend begroeten. Er zat een jongen bij ( Ik noem hem nu Alex)  met wat fysieke beperkingen, iets aan zijn been en arm, ik geloof dat het gevolg is van poliomyelitis. Hij loopt niet, hij schuift zichzelf zittend met behulp van een van zijn armen. Hij straalt altijd en heeft altijd een glimlach op zijn gezicht. Alex, elke keer als hij me ziet, komt hij me begroeten en geeft me een hand.  Zelfs als ik bij de baby’s ben, lijkt alsof hij me voelt of ruikt.

Laatste keer, toen ik door de poort naar buiten liep, al op straat hoorde ik:  Tia! Tia! Tchau tia! Ik keek om en hij staak zijn hoofd bovenop de muur, hij zat op de glijbaan, en zwaaide.
Een kind die al zoveel moeilijkheden en al veel meegemaakt heeft in zijn jonge leven, en toch met een brede glimlach op zijn gezicht door het leven gaat. Dat zet je aan het denken.

Dat zijn dingen die me raken. Dan den ik dat ik nog een keertje bij die groep zal moeten gaan, samen voetballen of zingen, bijvoorbeeld

Alegria

Na primeira visita que fiz ao “Orfanato Os continuadores” para conhecer o trabalho deles, havia um grupo de crianças entre cinco e dez anos, cantando no patio. Cantando nos cumprimentaram. Entre elas havia um garoto com uma certa desabilidade fisica, acredito que tenha sido em decorrência de polio. O chamarei Alex. Alex não anda ele se arrasta sentado utilizando um dos bracinhos. Alex tem sempre um grande sorriso estampado no rosto, independente do dia e de suas circunstâncias. Ele esta sempre sorrindo. Quando me ve diz: Tia, tia e abre aquele sorriso me estendendo a mãozinha mal formada. Até mesmo quando estou no berçario com os bebezinhos, parece que ele me sente e/ou cheira, ele vai lá me ver.

Em uma das ultimas visitas estava lá ele gritando atravez do portão me dando tchau quando sai do prédio. Penso: uma crinça com estas dificuldades e que ja viveu Deus sabe lá o que, e vive com o sorriso estampado no rosto. Isso faz com que eu reflita.

Este tipo de experiências me tocam profundamente. Neste momento pensei que talvez devo fazer uma atividade com este grupo também. Mas o que mais amo fazer é pegar os bebezinhos no braço, conversar, dar mamadeira e carinho.

Gepubliceerd door Dilma de Faria

Ik ben Dilma de Faria, vrouw, moeder, echtgenote en een wereldburger. Sinds 1993 in Nederland. Sinds maart 2018 leven wij, mijn man Peter en ik, in Beira Mozambique. Ik ben blij en dankbaar dat ik dit alles mag ervaren en beleven. Het leven in Beira bruist maar is ook een tandje langzamer dan we in het westen gewend zijn. Ik word hier wel als een blanke gezien maar word ook snel omarmd omdat ik Braziliaanse ben en hun taal spreek. Dit blog is geboren om mijn verhalen en ervaringen met u te delen. Het leven hier gezien door mijn ogen en vanuit mijn perspectieven. Ik hoop mensen te kunnen prikkelen en tot denken aan te zetten, want Afrika is niet alleen arme mensen die honger lijden. Het is veel meer. De korte verhalen gaan over het dagelijkse leven, over weekeindjes weg, ervaringen vanuit vrijwilligerswerk en andere situaties. Leuk en grappig maar ook moeilijk en triest , want zo is het leven. Amai Pasi betekent Moeder Aarde. Ik heb deze naam gekozen omdat ik me thuis voel in Afrika, Mozambique. Moeder Aarde heeft me hier ontvangen in haar schoot en liefde geschonken.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.