Eenvoudig leven

Vida simples

Sengo é lindo demais mas para chegar até lá há que estar disposto e preparado para ser chacoalhado até. O trajeto não é tão longo mas as condições da estrada de terra é extremamente péssima. Sengo fica a 59,8 km ao norte de Beira mas nos custa uma eternidade para chegar ao destino. Não são buracos, são crateras. A estrada já é péssima e dependendo da época do ano, se choveu ou não, fica ainda pior.
Tínhamos no momento uma amiga italiana de visita e decidimos ir passar o dia em Sengo. Já havíamos escutado falar de Sengo e de seu mar límpido mas nenhum de nós havia estado ali até então.

Éramos seis pessoas, dentre os quais 4 estrangeiros e dois moçambicanos. Fomos somente para passar o dia. Levamos o que havia pronto na geladeira e algumas frutas e nos jogamos na aventura.

Foi um dia maravilhoso, água cristalina, mar ótimo pra tomar banho. Fizemos uma longa caminhada, tomamos banho, Célio tentou pescar, mas não teve sorte. A volta não poderia ser muito tarde, pois não conhecemos a estrada.

Em Sengo há também um camping e até um lodge. De resto é uma vila de pescadores, não há nada.
Da próxima irei pra passar uma noite.

A vida em Moçambique acontece ao longo das estradas. Passamos por várias vilas e vilarejos ao longo do caminho. Observando a vida do povo local e discutindo sobre o modo de vida deles.
No caminho de volta, meu esposo questionou se a vida deles nao é demais simples sem recursos ou se passam necessidades. A Resposta do Moçambicano foi: Peter, eles vivem em uma comunidade unida. Se um planta arroz e o outro feijão, eles trocam, e não há falta de nada. Vivem em união entre eles e com a natureza, respeitam o ciclo da vida. Esta é a vida deles, é o que eles conhecem. Outra coisa, eles não precisam comprar óleo por exemplo. Agora o óleo industrializado já chegou até eles, mas eles mesmo produzem o óleo de côco para o consumo próprio.  São na maioria pescadores.

Se você tiver problema com seu carro aqui na estrada, pode confiar, eles irão te ajudar; não se preocupe. São boa gente!

A maioria dos moradores nestas vilas, a beira-mar são pescadores.

Sengo ligt maar 59.8 km naar het noord maar de zee is blauw en helder, het zand is fijn en licht van kleur, iets totaal anders dan in Beira. Dat is wat we gehoord hebben voordat we deze trip naar Sengo ondernamen.
We hadden een vriendin uit Italia op bezoek, en besloten naar Sengo te gaan. Een paar expats en twee Mozambikanen, wij de expats waren er nog niet geweest.
De weg is een ander verhaal, onverharde weg vol gaten, en als het geregend heeft, wordt het nog erger. De weg is zo slecht dat de rit vrij lang duurt dan anders om er te komen.
In Sengo is er ook een camping en een lodge. Verder is alleen een vissersdorpje, não há nada.
De volgende keer ga ik er overnachten.

De zee in Beira-City is donker van kleur door het zand en de rivier. Sengo is paradijselijk, heerlijk strand om te wandelen en slenteren, zwemen en luieren.  Sengo is mooi maar om van deze schoonheid te mogen genieten moet je bereid zijn om er even te lijden; maar het is de moeite waard.

Het was een mooie dag, zeer relax, lang wandeling gemaakt, Célio ging vissen maar zonder geluk. Het was ons eerste keer in Sengo maar we gaan zeker nog eens terug.

Hete leven in Mozambique gebeurt langs de weg. Dorpjes liggen aan de weg.
Al de kleuren en de drukte onderweg en hun manier van leven; en dat gaf stof tot gesprek. Peter vroeg aan ons Mozambikaanse vriend of deze mensen behoeften hebben, iets te kort komen, of hun leven niet te eenvoudig is en vol gebreken; waarop het antwoord was: Ze leven zo in verbondenheid met elkaar en met het land en ze respecteren de levenscyclus. Ze zijn tevreden en ze hebben alles. Ze ruilen hun oogsten met elkaar. Ze helpen elkaar. Ze hebben niet eens olie nodig. Ze maken het van kokos. Maar inmiddels is de industriële olie tot ze gekomen en dan willen ze kopen, maar verder zijn ze zelfvoorzienende.

Als jij hier midden op de weg een probleem hebt met je auto, deze mensen gaan je helpen, zonder twijfel. Mensen met het hart op de goede plek.

Gepubliceerd door Dilma de Faria

Ik ben Dilma de Faria, vrouw, moeder, echtgenote en een wereldburger. Sinds 1993 in Nederland. Sinds maart 2018 leven wij, mijn man Peter en ik, in Beira Mozambique. Ik ben blij en dankbaar dat ik dit alles mag ervaren en beleven. Het leven in Beira bruist maar is ook een tandje langzamer dan we in het westen gewend zijn. Ik word hier wel als een blanke gezien maar word ook snel omarmd omdat ik Braziliaanse ben en hun taal spreek. Dit blog is geboren om mijn verhalen en ervaringen met u te delen. Het leven hier gezien door mijn ogen en vanuit mijn perspectieven. Ik hoop mensen te kunnen prikkelen en tot denken aan te zetten, want Afrika is niet alleen arme mensen die honger lijden. Het is veel meer. De korte verhalen gaan over het dagelijkse leven, over weekeindjes weg, ervaringen vanuit vrijwilligerswerk en andere situaties. Leuk en grappig maar ook moeilijk en triest , want zo is het leven. Amai Pasi betekent Moeder Aarde. Ik heb deze naam gekozen omdat ik me thuis voel in Afrika, Mozambique. Moeder Aarde heeft me hier ontvangen in haar schoot en liefde geschonken.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.