Missika

De wandeling van vanochtend is iets later gestart dan gedacht, maar dat geeft niets, we zijn vrij. We moesten namelijk met een gids doen. Rond 11 uur vetrokken we met het idee dat we rond 1,5 uur onderweg zouden zijn en eventueel wat giraffen en zebra’s konden zien.

Niet dat we het verwacht hebben maar ja hoor, eenmaal op de top van de berg zagen we een plateau beneden en daar bevonden zich 3 giraffen. De vraag was alleen of ze er nog zouden staan als we later beneden zouden arriveren. 

We hebben de route een beetje afgesneden om de bergtop te bereiken. Onderweg best veel sporen van de animaals, o.a. van giraffen en stekel-varken. Eenmaal boven hadden we zelfs Wi-Fi en telefoon bereik; wat een luxe. 

Het uitzicht over de rivieren, de dal en de bergen inclusief de bergen die verder weg staan bij de grens met Zimbabwe is fenomenaal. Rechts van ons in de dal ligt het Dorpje Missika.

De weg naar beneden was iets korter dan de weg erop maar bestond uit rotsen. Langzaam lopend kwam we op het plateau waarop de giraffen stonden. De twee kleine lagen te slapen maar zodra we in de buurt kwamen stonden ze op en keken ze erg nieuwsgierig en bezorgd onze kant op. Nadat we foto’s hadden gemaakt gingen we verder op de smalle pad terug naar de Lodge. Onderweg heb ik nog een bok weg zien rennen omdat hij ons opgemerkt had. De missie is meer dan geslaagd!

Nu is het tijd voor een duik in het zwembad terwijl we wachten op de lunch. Verder is er niets meer te doen behalve zitten kijken naar de rivier en de bergen aan de overkant, waar het licht van de ondergaande zon langzaam uitdooft. 

Het is zo aangenaam stil.

A partida para a trilha acabou sendo um pouco mais tarde do que gostaríamos. Não é aconselhável fazer esta trilha sem guia, mesmo sendo a mais simples. Finalmente saimos por volta das 11 hs; pegamos um atalho para chegar ao topo da montanha, também devido a temperatura. Ao longo do caminho muitos rastros e sinais das girafas e porco-espinho. A subida era a pique, sobre rochas mas no topo a vista era magnifica. Vista sobre o encontro de dois rios, do vale e das montanhas proximas e também das mais distantes, já na fronteira com Zimbabwe. 

A beleza natural é de tirar o fôlego. Fizemos uma pausa ai no topo. Um grande luxo foi termos wi-fi e rede telefônica. 

Lá do topo, podíamos ver o vilarejo Missika a nossa direita e logo abaixo, uma plataforma onde se encontravam 3 girafas. A questão era se ainda se encontrariam lá quando chegassemos.

A descida até a planície era mais curta que a subida porem era íngrime e sobre pedras. Ao nos aproximarmos da planície onde havíamos visto as girafas nos realizamos de que ainda estavam no mesmo local. Silenciosamente fomos nos aproximando; os dois filhotes que dormiam logo se levantaram e juntamente com a mãe nos observavam, com um misto de curiosidade e preocupação.  Fotografei e retomamos a trilha estreita pela mata de volta ao nosso Lodge. Mesmo nesta parte mais baixa ainda tivemos o deslumbre do rio, aquele azul cristalino. A a vista é simplesmente deslumbrante; parei para observar e respirar toda aquela beleza, o que fez com que um bok que estava bem próximo, ao perceber que paramos, desconfiado corresse bosque adentro.

Vi mais do que esperava; além das girafas ainda vi um bok.

Nada me resta alem de dar um mergulho na piscina enquanto espero pelo almoço. Agora, já no final da tarde sentar-me a observar o rio e as montanhas na outra margem, onde a luz do sol que se põe devagar desaparece. 

Um Paraiso silencioso.

Gepubliceerd door Dilma de Faria

Ik ben Dilma de Faria, vrouw, moeder, echtgenote en een wereldburger. Sinds 1993 in Nederland. Sinds maart 2018 leven wij, mijn man Peter en ik, in Beira Mozambique. Ik ben blij en dankbaar dat ik dit alles mag ervaren en beleven. Het leven in Beira bruist maar is ook een tandje langzamer dan we in het westen gewend zijn. Ik word hier wel als een blanke gezien maar word ook snel omarmd omdat ik Braziliaanse ben en hun taal spreek. Dit blog is geboren om mijn verhalen en ervaringen met u te delen. Het leven hier gezien door mijn ogen en vanuit mijn perspectieven. Ik hoop mensen te kunnen prikkelen en tot denken aan te zetten, want Afrika is niet alleen arme mensen die honger lijden. Het is veel meer. De korte verhalen gaan over het dagelijkse leven, over weekeindjes weg, ervaringen vanuit vrijwilligerswerk en andere situaties. Leuk en grappig maar ook moeilijk en triest , want zo is het leven. Amai Pasi betekent Moeder Aarde. Ik heb deze naam gekozen omdat ik me thuis voel in Afrika, Mozambique. Moeder Aarde heeft me hier ontvangen in haar schoot en liefde geschonken.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.